CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

SPRAWDŹ, CZY NIE MA TU ODPOWIEDZI NA TWOJE PYTANIE.

Kim jesteśmy?

Narodowy Kościół Katolicki jest co do idei (a nie co do nazwy) tak starym, jak starym jest kościół Chrystusa, bo głosi on apostolską, powszechną (katolicką) naukę pierwotną, jakiej uczyli Apostołowie, stąd też słusznie zwie się Kościołem Starokatolickim czyli A p o s t o l s k i m.

Narodowy Kościół Katolicki odnosi się do Soboru Watykańskiego z r. 1870, kiedy to podczas uchwalania dogmatu o nieomylności papieża 136 członków soboru – biskupów i profesorów uniwersytetów i opierając się na zasadach słów Ewangelii Św.:

i ojca nie zówcie sobie na ziemi, albowiem jeden jest Ojciec wasz, który jest w niebiesech. Ani nie nazywajcie się nauczycielami, gdyż jeden jest nauczyciel wasz Chrystus” (Mt 23,9-10),

pozostało przy starych zasadach katolickich, apostolskich i dla odróżnienia się ci, którzy nowy dogmat przyjęli nazwali się początkowo “Kościołem Staro – rzymsko – katolickim“.

Kościół uznaje wszystkie Sobory i Synody Kościoła Katolickiego do roku 1870.

Czy Narodowy Kościół Katolicki jest nowym Kościołem?

Nie jesteśmy nowym Kościołem. Należymy do Jednego, Świętego, Katolickiego Kościoła złożonego przez Jezusa Chrystusa.

Narodowy Kościół Katolicki dostrzega swoją rolę na wzór Chrystusa, który spotkał dwóch uczniów w drodze do Emaus, zaraz po zmartwychwstaniu. On przyszedł do ludzi, którzy byli strapieni, zasmuceni i zagubieni. Nic im nie narzucał, ale towarzyszył. Pozwolił, by oni sami dostrzegli w nim Zbawiciela i odzyskali radość.

Czy Narodowy Kościół Katolicki jest Kościołem katolickim?

Tak! Jesteśmy niezależnym Kościołem katolickim. Narodowy Kościół Katolicki uważa się za kontynuatora idei Kościoła w nurcie Starokatolickim.

Przede wszystkim jesteśmy katolikami. Nie podlegamy zwierzchności Rzymu. Narodowy Kościół Katolicki zaprasza i wita wszystkich ludzi niezależnie od ich pochodzenia narodowego, rasowego, społecznego czy wyznaniowego. Nasza wiara opiera się na Piśmie Świętym, Tradycji Chrześcijańskiej i Soborach Ekumenicznych Kościoła. Jednocześnie zachowując niezależność jurysdykcyjną i odrębną administrację, pozostaje w jedności wiary i moralności z Kościołami.

Posiadamy: katolickie zasady wiary i moralności, sakramenty święte, starokatolicką zasadę trójstopniowego Urzędu Apostolskiego (diakoni, kapłani, biskupi) oraz oddajemy cześć Bogu w katolickiej liturgii i kulcie Najświętszej Maryi Panny i Świętych.

Starokatolicyzm

Kościół zachowuje starokatolicką zasadę, wypowiedzianą przez św. Wincentego z Lerynu w zdaniu: Id teneamus, quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est; hoc est etenim vere proprieque catholicum [Trzymamy się tego, co wszędzie, co zawsze, co przez wszystkich było wyznawane, to jest bowiem prawdziwie i rzeczywiście katolickie].

W jakim języku sprawowana jest liturgia?

Wszystkie obrzędy kościelne, nabożeństwa i święte czynności są sprawowane w języku narodowym członków Kościoła, o ile tylko pozwolą na to warunki, tzn. jeśli dysponuje się odpowiednio przygotowanymi księgami obrzędowymi oraz wierni wyrażą taką wolę i potrzebę.

Ustrój Kościoła

Na podstawie Kan. 8 PKK Narodowy Kościół Katolicki jest Kościołem o ustroju prawnym episkopalno-synodalnym.

Czy Narodowy Kościół Katolicki działa legalnie?

Tak! Kościół rozpoczął starania o uzyskanie statusu prawnego na terenie Niemiec. Kościół jest członkiem: Comunion de Iglesias Catolicas Apotolicas Mundiales – Ogólnoświatowej Komunii Kościołów Katolickich i Apostolskich (CICAM-WCCAC).  

Narodowy Kościół Katolicki jest:

Kościołem, który został zorganizowany dla pełnienia posługi i służenia wszystkim wiernym. Sprawujemy liturgię w wielu językach min. w j. polskim, włoskim, niemieckim.

Kościołem Katolickim, zakorzenionym w Piśmie św., oparty na Tradycji, akceptuje dogmaty pierwszych siedmiu Soborów Kościelnych. Posiadamy: katolickie zasady wiary i moralności, sakramenty święte, zasadę trójstopniowego Urzędu Apostolskiego (diakoni, kapłani, biskupi) oraz oddajemy cześć Bogu w katolickiej liturgii i kulcie Najświętszej Maryi Panny i Świętych.

Kościołem Apostolskim, posiadającym Sukcesję Apostolską, czyli że biskupi (tak samo jak np. rzymskokatoliccy) zachowują nieprzerwaną-historyczną ciągłość urzędu sięgającą aż do Apostołów, a wszystko co Kościół czyni w zakresie sakramentalnym i duchowym jest ważne i pożyteczne dla wiernych.

Kościołem sakramentalnym, który udziela siedmiu sakramentów. Wszystko co Kościół czyni w zakresie sakramentalnym i duchowym jest ważne i pożyteczne dla wiernych.

Kościołem demokratycznym, w którym duchowni i świeccy współpracując w radach parafialnych, diecezjalnych i synodalnych, wspólnie podejmują decyzje dotyczące rozwoju i zarządzania Kościoła.

Kościołem odpowiedzialnym, wychodzącym naprzeciw religijnym potrzebom wiernych poprzez sprawowanie Mszy św. i sakramentów oraz społecznym potrzebom poprzez działalność organizacji kościelnych.

Kościołem ekumenicznym, otwartym na współpracę z innymi wspólnotami religijnymi w celu polepszenia życia miejscowej społeczności.

Kościołem doradzającym, który pomaga w wielu trudnych sytuacjach życiowych. Jeśli masz problemy rodzinne, osobiste, religijne lub szukasz moralnego i duchowego wsparcia, może będziemy mogli ci pomóc.

Kościołem uwielbiającym Boga, który zachęca do regularnego uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. oraz w innych uroczystościach kościelnych.

Kościołem przebaczającym. Sakrament Pokuty (spowiedź uszna – w konfesjonale) praktykowany jest dla dzieci do 18 roku życia. Osoby dorosłe otrzymują generalne rozgrzeszenie na początku Mszy św.

Kościołem przyjaznym, gdzie panuje rodzinna nie „dyplomatyczna” atmosfera, gdzie wszyscy parafianie życzliwie przyjmują do swojego grona nowych członków.

Kościołem troskliwym, nie tylko o parafian lecz również wszystkich pokrzywdzonych lub osamotnionych. Każdy wierny ma prawo do otrzymania bezinteresownej opieki duchowej oraz wszelkich posług religijnych. Kościół nie odmawia ochrzczonym posług religijnych.

Kościołem samodzielnym i niezależnym organizacyjnie od jakiejkolwiek władzy kościelnej i świeckiej

Czy Kościół uznaje sakramenty udzielane w innych Kościołach?

Kościół uznaje ważność sakramentów św. udzielonych wiernym innych Kościołów chrześcijańskich.

W jaki sposób Kościół oddaje cześć Bogu?

Najważniejszym sposobem oddawania Bogu czci jest odprawianie Mszy św. w języku zrozumiałym dla ludzi. Msza św. jest Ofiarą Nowego Testamentu w czasie której chleb i wino zostają przeistoczone w Ciało i Krew Chrystusa. Podczas Mszy św. uobecniania się w sposób sakramentalny ofiara krzyżowa Jezusa Chrystusa. Oznacza to, że Msza św. jest przede wszystkim bezkrwawą ofiarą Kościoła składaną Bogu, przez którą udzielane są wiernym zasługi ofiary krzyżowej. Oprócz Mszy św. praktykowane są Nabożeństwa Majowe, Czerwcowe, Droga Krzyżowa, Gorzkie Żale, Różaniec, Wystawienie Najświętszego Sakramentu, wypominki za zmarłych.

Jakie sakramenty uznaje Kościół?

Uznajemy siedem sakramentów świętych:

Chrzest (łac. baptismum)

Bierzmowanie (łac. confirmatio)

Najświętszy Sakrament (łac. eucharistia)

Pokuta ( łac. paenitentia)

Namaszczenie chorych ( łac. unctio infirmorum)

Kapłaństwo ( łac. sacri ordines)

Małżeństwo ( łac. matrimonium)

Uroczystości i święta Narodowego Kościoła Katolickiego.

W sprawowaniu czynności liturgicznych Kościół posługuje się kalendarzem liturgicznym katolickiego roku kościelnego, a więc kalendarzem gregoriańskim. Obchodzone są święta i uroczystości Kościelne zgodnie z tradycją polskiego katolicyzmu, dodatkowo wprowadzono następujące święta obchodzone tylko w Kościele:

25 stycznia – Uroczystość Patrona Kościoła Św. Pawła Apostoła

IV Niedziela Wielkanocna – Święto Dobrego Pasterza

I Niedziela po Uroczystości Bożego Ciała – Święto Chrystusa Najwyższego Kapłana

I Niedziela czerwca – Święto Założenia Kościoła

I Niedziela października – Święto Rodziny Chrześcijańskiej

11 listopada – Święto Niepodległości Ojczyzny

I Niedziela po Bożym Narodzeniu – Święto Ubogich Pasterzy.

Kto jest Patronem Kościoła?

Patronem Kościoła jest Święty Paweł Apostoł.

Na czym polega doktryna Kościoła?

Doktryna Kościoła nie odbiega w sposób zasadniczy od rzymskokatolickiej podobnie jak liturgia. Wyjątek stanowi nie uznawanie dogmatu o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności. Kościół nie uznaje wyłączności spowiedzi usznej i praktyki obowiązkowego celibatu duchownych. Kościół uznaje Papieża, jako pierwszego i najgodniejszego ze wszystkich biskupów katolickich i dąży do pełnej jedności z Kościołem Katolickim.

Kościół nie ustanawia nowych dogmatów i nie wydaje nieomylnych orzeczeń. Nieomylnym jest tylko Bóg, natomiast człowiek, tak jeden, jak i wielu może się mylić. Uchwały i wskazania soborów powszechnych (ekumenicznych.) pierwszego Tysiąclecia Kościół przyjmuje, podobnie jak i orzeczenia własnych Synodów.

Odrzucamy arianizm oraz inne herezje potępione przez Kościół, które naruszają doktrynę katolicką.

Jakie są cele Kościoła?

Celami działalności Kościoła są:

  • głoszenie Ewangelii:
  • wspólne kultywowanie wiary chrześcijańskiej i katolickiej zgodnie z tradycja i obrządkiem Narodowego Katolickiego Kościoła;
  • kultywowanie katolickich zasad wiary i moralności zawartych w Piśmie Świętym Starego i Nowego Testamentu, określonych na Soborach Powszechnych pierwszego tysiąclecia oraz uchwalonych przez Synody własne;
  • pomoc wiernym w osiągnięciu zbawienia;
  • szukanie sposobu dotarcia z Ewangelią do współczesnego człowieka:
  • dążenie do pełnej jedności z innymi Kościołami chrześcijańskimi poprzez prowadzenie dialogu ekumenicznego.

Kto może zostać członkiem Kościoła?

Wiernym Kościoła może być każda osoba zamieszkała na terenie działania Kościoła, mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

Do Kościoła mogą należeć wszyscy ochrzczeni w nim lub innym Kościele chrześcijańskim, przyjmujący zasady wiary Kościoła. Wszystkich wiernych obwiązuje odpowiedzialność za Kościół.

Narodowy Katolicki Kościół zaprasza i wita wszystkich ludzi niezależnie od ich pochodzenia narodowego, rasowego, społecznego czy wyznaniowego. Nasza wiara opiera się na Piśmie Świętym, Tradycji Chrześcijańskiej i Soborach Ekumenicznych Kościoła.

Jak mogę zostać członkiem Kościoła?

Przynależność do Kościoła następuje na podstawie „oświadczenia woli” złożonego Proboszczowi parafii lub Administratorowi Kościoła.

Należę do innego Kościoła chrześcijańskiego i chcę wstąpić do Kościoła Starokatolickiego:

Przede wszystkim zapraszamy do skontaktowania się z naszymi duchownymi, którzy udzielą wszelkich niezbędnych informacji, rozwiążą ewentualne wątpliwości jak również zapraszamy do uczestnictwa w nabożeństwach. Uczestnictwo w liturgii jest pomocne dla doświadczenia duchowości Kościoła i poznania zasad wiary Kościoła. Pogłębianie wiary stanowi istotny aspekt działalności Kościoła.

Tematem spotkań i rozmów będzie potrzeba pogłębienia wiedzy nt. nauki, historii i tradycji Kościoła Starokatolickiego. Po okresie przygotowawczym następuje konwersja, czyli uroczyste wstąpienie do Kościoła.

Nie jestem ochrzczony/-a. Pragnę wstąpić do Kościoła Starokatolickiego. Co powinienem / powinnam zrobić?

W przypadku, gdy nie został/a Pan/i ochrzczona/y w imię „Ojca, Syna i Ducha Świętego” lub został/a Pan/i ochrzczona we wspólnocie nie uznającej dogmat Trójcy Świętej, konieczne jest dokonanie Chrztu. Jeśli chrzest, który odbył się w wieku niemowlęcym lub dorosłym, miał miejsce w Kościele Rzymskokatolickim, lub innych Kościołach uznających chrześcijańskie prawdy wiary wówczas chrzest ten jest uznawany, a rebaptyzacja stanowczo wykluczona.

Jakie będą moje obowiazki jako członka Kościoła?

Wierny ma obowiązek:

  • do wspomagania Kościoła,
  • dbania o dobre imię Kościoła;
  • przestrzegania przepisów Statutu Kościoła, regulaminów oraz zarządzeń i uchwał organów Kościoła;
  • zachowywania Przykazań Bożych i Kościelnych.
  • czerpania ze źródeł sakramentalnych Kościoła, jego dorobku duchowego i materialnego.

Jakie będą moje prawa jako członka Kościoła?

Każdy pełnoletni wierny Kościoła ma prawo do biernego i czynnego wyboru do organów Kościoła. Każdy wierny ma prawo udziału w obradach Synodu, o ile zostanie wybrany przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Parafialne, jako delegat.

Na czym polega współodpowiedzialność za Kościół?

Wszystkie władze w Kościele pochodzą z wyboru. Reprezentowane są one przez duchownych – biskupów, kapłanów, diakonów, zwłaszcza w sferze udzielania sakramentów i oficjalnego nauczania. Oprócz tego istnieje odrębne powołanie zakonne do duchowego życia doskonalszego. Następnie zasadniczą rolę we władzach Kościoła mają świeccy (z udziałem duchownych) w formie władz i organów kolegialnych – Synod, Rada Kościoła, Zwyczajne i Nadzwyczajne Zgromadzenia Parafialne, Rady Parafialne. Duchowni nie mają uprawnień do jakichkolwiek samodzielnych decyzji w sprawach Kościoła.

Czy powinienem uczestniczyć we mszy św. w każdą niedzielę?

Tak! Uczestnictwo w niedzielnej Mszy św. jak również w ważniejsze święta roku kościelnego należą do podstawowych obowiązków chrześcijańskich.

W jaki sposób uczestniczę w sakramencie rozgrzeszenia? Czego naucza Kościół na temat Spowiedzi?

Pierwszym darem zmartwychwstałego Jezusa jest sakrament pokuty zwany często spowiedzią, sakramentem pojednania czy też przebaczenia. Jezus w wieczerniku, kiedy ukazał się apostołom,

tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23).

Pokorne przyznanie się Bogu Wszechmogącemu do naszych win, następujące po nim wyznaczenie pokuty i rozgrzeszenie dane przez kapłana, jest drogą, dzięki której wierni otrzymują przebaczenie grzechów.

W Narodowym Kościele Katolickim sakrament ten może być sprawowany w dwojaki sposób: powszechny spowiedź ogólna – publiczna, sprawowana bądź jako odrębny obrzęd przed ołtarzem, bądź w połączeniu z Mszą święta w części zwanej Spowiedzią Powszechną lub sposób indywidualny – spowiedź prywatna (uszna w konfesjonale). Spowiedź ogólna – publiczna jest powrotem do starożytnej formy spowiedzi z pierwszych wieków chrześcijaństwa.
Kościół zaleca korzystanie ze spowiedzi usznej wszystkim wiernym Kościoła.

Do spowiedzi indywidualnej są zobowiązane przystępować dzieci oraz młodzież do lat 18; zaleca się również przystępowanie do niej dorosłym, ilekroć odczuwają taką potrzebę. Poprzez częste uczestnictwo w Sakramencie Pokuty chrześcijanin ma sprzyjające warunki do kontrolowania stanu swego życia duchowego.

Absolucja wielu równocześnie penitentów bez uprzedniej indywidualnej spowiedzi, w sposób ogólny, może być udzielona za zgodą ordynariusza miejsca. W tej formie, wierni wyznają swoje grzechy prywatnie i bezpośrednio Bogu.

Zanim penitent przystąpi do spowiedzi ogólnej przed ołtarzem czy też spowiedzi usznej w konfesjonale, by otrzymać rozgrzeszenie powinien spełnić następujące warunki:

1.Rachunek sumienia
2. Żal za grzechy
3. Mocne postanowienie poprawy
4. Szczera spowiedź
5. Zadość uczynienie Panu Bogu i bliźniemu.

Jak udzielana jest komunia św.?

Na postawie Kan. 878 Prawa Kanonicznego – Komunii świętej należy udzielać tylko pod postacią chleba albo, zgodnie z przepisami liturgicznymi, pod obiema postaciami chleba i wina (przeistoczone w Ciało i Krew Chrystusa), w wypadku zaś konieczności, także tylko pod postacią wina.

Co się stanie jeśli jestem rozwiedziony?

Nikt nie może być dyskryminowany z powodu rozwodu, separacji lub ponownego związku małżeńskiego. Kościół stara się pomóc wszystkim doświadczonym problemami małżeńskimi. Oczywiście Kościół pragnie aby wszyscy żyli w idealnych związkach małżeńskich, ale życie codzienne dalekie jest od ideału. Dlatego Kościół stara się wspomagać i otaczać opieką duszpasterską wszystkich dotkniętych problemami małżeńskimi.

Czy osoba rozwiedziona może otrzymać komunię św.?

W większości wypadków tak. Niemniej, jest zalecane aby każdy przypadek konsultować z miejscowym duchownym, którego rady i zalecenia będą pomocne.

Czy osoba rozwiedziona może zawrzeć powtórnie małżeństwo?

Kościół uznaje małżeństwo, za związek nierozerwalny, może być jednak rozwiązane w sytuacji, gdy na skutek słabości ludzkiej rozpadło się. Strona niewinna (bądź też mniej winna) rozbicia związku może ubiegać się w Sądzie Kościelnym Narodowego Kościoła Katolickiego o zezwolenie na zawarcie ponownego ślubu.

Osoba rozwiedziona, wnosząca sprawę o unieważnienie małżeństwa, może uzyskać pozwolenie na powtórne małżeństwo po rozpatrzeniu sprawy zgodnie z Prawem Kanonicznym Kościoła.

Kościół stara się być pomocny i wyrozumiały jak tylko jest to możliwe, aby otworzyć wszystkim drogę do sakramentów świętych. Każdą sprawę badamy indywidualnie.

Jakie jest nauczanie na temat antykoncepcji?

Używanie antykoncepcji jest przedmiotem indywidualnego osądu męża i żony. Nie leży w zakresie odpowiedzialności Kościoła mówienie jego wiernym ile dzieci muszą mieć lub ile nie mogą. Poza prokreacją małżeństwo służy również innym ważnym celom.

Czy jest dozwolone przerwanie ciąży?

Nie. Przerwanie ciąży jest moralnie złe, ponieważ jest to wbrew naturalnemu i Bożemu prawu zakończenie życia, które już się zaczęło. Kościół nie sankcjonuje tego.

Jakie jest stanowisko Kościoła w kwestii ekumenizmu?

Wtedy przemówił Jan: «Mistrzu, widzieliśmy kogoś, jak w imię Twoje wypędzał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie chodzi z nami». Lecz Jezus mu odpowiedział: «Nie zabraniajcie; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami»”. (Lk 9, 49-50).

Te słowa stanowią fundament właściwie rozumianego ekumenizmu.

Podziały wśród chrześcijan sprzeciwiają się woli Chrystusa, są zgorszeniem dla świata i szkodzą ewangelizacji. Dlatego Duch Święty wciąż wzbudza tęsknotę i pragnienie, aby chrześcijanie zjednoczyli się w jednym Kościele.

Współczesny ekumenizm nie poprzestaje tylko na wzajemnej tolerancji. Pragnie on ukazać więzi wynikające z wiary w Chrystusa i ze wspólnego chrztu, by przezwyciężając indyferentyzm postaw i przekonań, służyć pogłębieniu i wzbogaceniu świadomości religijnej. Rozwija się on na trzech zasadniczych płaszczyznach, jako ekumenizm duchowy, ekumenizm naukowy i ekumenizm praktyczny:

a) ekumenizm duchowy jest on duszą wszelkiej działalności ekumenicznej i w nim winni uczestniczyć wszyscy chrześcijanie;

b) ekumenizm naukowy to wysiłek teologów, którzy w duchu dialogu badają tradycję innych Kościołów i dbają o wzajemne poznanie; oznacza też odrzucenie wszelkich powierzchownych i tendencyjnych opinii na temat innych wyznań;

c) ekumenizm praktyczny oznacza współdziałanie chrześcijan różnych wyznań w zakresie potrzeb życia społecznego, takich jak: wspólna pomoc potrzebującym, obrona życia ludzkiego, obrona godności osoby ludzkiej, pokój, sprawiedliwość; płaszczyzną współdziałania chrześcijan winny być też dziedziny nauki, kultury i sztuki.

Bóg Ojciec zesłał swego Syna, by stawszy się Człowiekiem, odkupił rodzaj ludzki i zjednoczył go w jedno”(J 11,52).

O innych kościołach chrześcijańskich należy mówić obiektywnie i bez ducha polemiki, uczyć szacunku dla innych obrzędów i tradycji religijnych.

Modlitwa o jedność chrześcijan.

Należy pielęgnować i rozwijać wspólną modlitwę o jedność chrześcijan, zwłaszcza w Tygodniu Modlitw o Jedność (18-25 I), ale nie tylko w tym czasie. Zaleca się modlić w tej intencji w dniu Objawienia Pańskiego, w dniach między Wniebowstąpieniem a Zesłaniem Ducha Świętego, w Wielki Czwartek i Wielki Piątek.

Jako chrześcijanie musimy pamiętać, ze Sakrament Chrztu św. jest fundamentem wszelkich działań ekumenicznych.

Duchowni Kościoła.

Kościół udziela święceń tylko mężczyznom ochrzczonym.

Duchownym Kościoła jest mężczyzna, który otrzymał co najmniej święcenia diakonatu”; zob. też Mk 3, 14-19; Łk 6, 12-16, Kościół czuje się związany z tym wyborem, a także 1 Tm 3, 1-13; 2 Tm 1, 6; Tt 1, 5-9), których powołuje Bóg (Hbr 5, 4) a zdolności do wykonywania posługi w Kościele zostały starannie rozwinięte w czasie studiów w Seminarium Duchownym.

Narodowy Kościół Katolicki przyjmuje zasadę trójstopniowego Urzędu Apostolskiego, który stanowią:

diakoni – diakonem w Narodowym Kościele Katolickim może być mężczyzna, który posiada odpowiednie przygotowanie merytoryczne i duchowe do posługi. Diakoni sprawują takie czynności jak: udzielanie sakramentów: chrztu św. i Komunii św., diakon może ponadto odprawiać pogrzeb, błogosławić wiernych i małżeństwa, a także może poświęcać przedmioty kultu religijnego, ma prawo głoszenia kazań. 

kapłani – kapłanem w Narodowym Kościele Katolickim może być mężczyzna, który ukończył Seminarium Duchowne Narodowego Kościoła Katolickiego, uzyskał akceptację władz kościelnych oraz przyjął święcenia diakonatu. Warunkiem otrzymania święceń kapłańskich jest ukończenie 24 roku życia, oraz odpowiednie wykształcenie filozoficzno-teologiczne.

biskupi – biskupem w Narodowym Kościele Katolickim może być kapłan, który został wybrany przez Synod oraz konsekrowany przez przynajmniej jednego biskupa katolickiego lub starokatolickiego posiadającego niewątpliwą sukcesję apostolską.

Wybór biskupa

Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga” (Hbr 5, 1).

Chrystus nie określił, w jaki sposób mają być wyznaczani kolejni następcy świętego Piotra. Nie zachowały się także żadne źródła mogące świadczyć o tym, że uczynił to Piotr Apostoł. Z relacji historycznych poznajemy nazwiska pierwszych następców Księcia Apostołów – są nimi jego najbliżsi współpracownicy: Linus, Anaklet Klemens I. Wybór zawdzięczają bliskości, w jakiej żyli ze świętym Piotrem. Formalnego aktu wyboru dokonują współbracia i wierni.

Praktykę gminy rzymskiej, stosowaną odnośnie do wyboru biskupa, przedstawia Klemens Rzymski w pierwszym Liście do Koryntian. Napisał on, że po apostołach prawo wyznaczania biskupów wykonują mężowie wybitni i doświadczeni, a cały Kościół wyraża swą zgodę. Święty Cyprian w pismach z III wieku podaje jako powszechną praktykę, iż o wyborze biskupa decydują ci, nad którymi ma być on zwierzchnikiem. Wybór dokonywał się w obecności biskupów z prowincji.

U podstaw teologicznej nauki o biskupach znajduje się zagadnienie sakramentalności episkopatu, z którym ściśle wiąże się realizacja wymiaru powszechnego i partykularnego posługi biskupiej.

Przez święcenia biskupie udziela się pełni sakramentu święceń, które zarówno w tradycji liturgicznej Kościoła, jak i w wypowiedziach świętych Ojców są nazywane najwyższym kapłaństwem lub pełnią świętego posługiwania. Sakramentalny charakter biskupstwa zakłada zatem najwyższe i pełne uczestnictwo w jedynym kapłaństwie Chrystusowym.

W wyniku święceń biskupich kandydat na urząd biskupa zostaje obdarzony pełnią sakramentu kapłaństwa wyciskającego na jego duszy niezatarte znamię sakramentalne. Sakramentalne znamię episkopatu jest źródłem i podstawą zdolności biskupów do działania w imieniu i w zastępstwie samego Chrystusa (in Jesus persona), czyli wypełniania przez nich urzędowych funkcji nauczania (munus docendi), uświęcania (munus sanctificandi) i rządzenia (munus regendi).

W wyniku święceń biskupich osoba konsekrowana otrzymuje misję biskupią. Przyjęta zgodnie z prawem sakra biskupia stanowi fundament sakramentalny dla udziału biskupów w jedynym i powszechnym posłannictwie Chrystusa.

Podkreślając wysoką wartość życia liturgicznego Kościoła należy stwierdzić, iż szczególne ujawnienie się Kościoła dokonuje się w pełnym i czynnym uczestnictwie całego świętego Ludu Bożego w tej samej celebracji liturgicznej, a zwłaszcza w tej samej Eucharystii, w jednej modlitwie, przy jednym ołtarzu, pod przewodnictwem biskupa otoczonego prezbiterami i osobami posługującymi. 

Ideałem biskupa, na którym Kościół opiera swoje nadzieje, jest pasterz, który upodabniając się do Chrystusa przez świętość życia, wielkodusznie oddaje swoje siły powierzonemu sobie Kościołowi, a zarazem nosi w sercu troskę o wszystkie Kościoły, rozproszone po całej ziemi (por. 2 Kor 11, 28), przy czym biskupa traktować się będzie jako „starszego kapłana”.

Szafarzem święceń, może być biskup konsekrowany, czyli włączony w sukcesję apostolską. Święcenia biskupie muszą być dokonane z zachowaniem liturgicznych norm.

Jaka jest linia Sukcesji Apostolskiej?

Nasza linia Sukcesji Apostolskiej wywodzi się od biskupów utrechckich. Sukcesja apostolska” jest faktem historycznym.

Pismo Święte pokazuje, iż Chrystus wybrał apostołów i polecił im kontynuować Jego misję i posługiwać się Jego władzą. Apostołowie z kolei wyświęcili swoich następców. Sukcesja apostolska jest tym, co łączy dzisiejszy Kościół z Chrystusem, który chodził po tej ziemi dwa tysiące lat temu. Chrystus nie powiedział apostołom w jaki sposób mają dokonywać wyboru swoich następców, a „polityka” wyboru biskupów zmieniała się na przestrzeni historii Kościoła. Dla prawowitych święceń biskupich wymagana jest dzisiaj „Elekcja” specjalna decyzja wyboru przez Synod Kościoła, ponieważ stanowi on najwyższą widzialną więź komunii Kościołów partykularnych w jednym Kościele.

Ordynacja Kobiet

Kościół nie uznaje ordynacji kobiet. Opinia Kościoła najpełniej wyraża się w Eucharystii, której przejrzystość i jednoznaczność domaga się, by kapłanem (działającym in persona Christi, tzn. w osobie Chrystusa) był mężczyzna.

Kościół uważa że przykład ten jest poświadczony przez Pismo Święte przykładem Chrystusa, który wybrał swoich Apostołów wyłącznie spośród mężczyzn;

    • stała praktyka Kościoła, który naśladuje Chrystusa, wybierając tylko mężczyzn;

    • nieprzerwana tradycja Kościoła od pierwszych wieków, której strzegą też Kościoły wschodnie;

    • postawa Chrystusa, który – mimo swego niekonwencjonalnego jak na tamte czasy postępowania wobec kobiet – żadnej z nich, nawet swej Matki, nie powołał do grona apostolskiego;

    • praktyka samych Apostołów, którzy, mając do pomocy wiele kobiet, ustanawiali w posłudze kapłańskiej tylko mężczyzn.

Celibat

Księży obowiązuje celibat, ale biskup ma prawo udzielania dyspensy w specjalnych przypadkach, np. gdy ksiądz zawarł związek małżeński przed święceniami kapłańskimi. Duchowni są także przyjmowani z innych Kościołów, gdzie przeszkodą w ich pracy kanonicznej są kwestie dotyczące celibatu.

Dlaczego księża mogą zawierać związki małżeńskie?

Ponieważ jest to jedna z najbardziej naturalnych rzeczy, którą człowiek może czynić. Kościół nie widzi żadnego moralnego powodu wynikającego z Prawa Naturalnego i Prawa Bożego, aby zakazać mężczyźnie Sakramentu Małżeństwa tylko z tego powodu, że w świetle wiary zechciał stać się kapłanem. Tradycja przekazuje nam, że wszyscy, oprócz jednego, spośród dwunastu apostołów byli żonaci. Papieże, biskupi i księża wczesnego Kościoła byli mężczyznami żonatymi. Wielu wierzy, że żonaty kapłan jest w stanie lepiej zrozumieć problemy małżeństwa i wychowania dzieci, gdyż sam w małżeńskim, rodzinnym i wychowawczym życiu uczestniczy.

Stroje liturgiczne.

W Kościele obowiązują stroje liturgiczne podobne jak w Kościele rzymskokatolickim lub w przypadku obrządku przedsoborowego. Obowiązują także stroje chórowe w przypadku przywileju tytularnego Infułata lub Kanonika. Kościół może tworzyć kapituły kanonickie, katedralne, kolegiackie wraz ze strojami i dystynktoriami jak w kościele Rzymskokatolickim. Duchowni kościoła udzielają posług religijnych każdemu, niezależnie od jego przynależności konfesyjnej, tj. sakramentów każdemu wiernemu uznającemu katolicką naukę o sakramentach, zaś sakramentaliów wszystkim chrześcijanom.

Seminarium Duchowne

Seminarium kształci przyszłych księży oraz świeckich pracujących w przyszłości dla dobra wspólnoty, według własnego programu metodyczno-wychowawczego. Kandydatem do seminarium może być przede wszystkim ochrzczony mężczyzna.

Kościół uznaje seminarium za podstawowe i niezbędne środowisko formacji kandydatów do kapłaństwa. Formacja seminaryjna obejmuje wymiary: ludzki, duchowy, intelektualny i pastoralny. Jej zasadniczym celem jest całkowite związanie z Jezusem Chrystusem.

Bezpośrednio odpowiedzialnymi za formację w Seminarium są w imieniu Kościoła – Rektor i wspólnota moderatorów. Zakres studiów teologii dla kandydatów do kapłaństwa obejmuje podstawowe dyscypliny filozoficzne i teologiczne oraz przygotowanie pedagogiczno-katechetyczne i pastoralne. Do głównych przedmiotów należą: nauki biblijne, teologia dogmatyczna, teologia moralna, pastoralna, liturgika, katechetyka, nauka społeczna Kościoła, historia Kościoła, historia filozofii, filozofia systematyczna, antropologia, etyka, psychologia, pedagogika, homiletyka, katechetyka. Ze studiami związana jest również praktyka pastoralna i katechetyczna w parafii.

Alumni Seminarium Duchownego odbywają swe studia teologiczne na jednej z chrześcijańskich uczelni. Przyjęcie do Seminarium jest więc również warunkowane przyjęciem na studia teologiczne.

Specyfiką uczelni jest ekumenizm, tolerancja i szacunek wobec wszystkich osób.

Seminarium Duchowne:

  • przygotowuje kandydatów do kapłaństwa dla własnych potrzeb Kościoła
  • jest szkołą teologiczną Kościoła uprawnioną do nadawania kościelnych stopni naukowych 
  • działa na podstawie własnego statutu oraz zgodnie z przepisami Prawa Kanonicznego Kościoła, Prawa Wewnętrznego NKK i właściwymi przepisami prawa

Pytania (w sprawie seminarium duchownego Kościoła)

Jakie jest stanowisko Kościoła w kwestii przestępstw wobec dzieci?

Kościół kieruje się polityką „zero tolerancji” dla osób które dopuściły się przestępstw seksualnych wobec dzieci, każda osoba, która dopuściła się przestępstw zostanie przekazana organom ścigania.

Duchowni innych Kościołów wstępujący w szeregi duchowieństwa Kościoła jak i alumni seminarium duchownego składają na ręce Zwierzchnika „oświadczenie” o tym że nie byli karani za przestępstwo lub przestępstwa wobec dzieci.

Jakie jest stanowisko Narodowego Kościoła Katolickiego w kwestii homoseksualizmu?

Biblia jak i tradycja i nauczanie Ojców Kościoła jasno odnosi się do kwestii homoseksualizmu.
Homoseksualista jest wykluczony z seminarium i całej posługi przez prawo kanoniczne w naszej jurysdykcji.

Homoseksualizm w oczach Kościoła

Duszpasterstwo.

Kościół prowadzi także duszpasterstwo młodzieżowe; aktywnie uczestnicząc w działalności Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech – przedwojennej polskiej organizacji harcerskiej, pełniąc funkcje instruktorów oraz kapelanów harcerskich.

Czy Kościół działa w Niemczech?

Tak! Duchowni w Niemczech zostali upoważnieni do posługi duszpasterskiej i tworzenia struktur Kościoła w Niemczech. Podstawą prawną działania Kościoła w Niemczech są różne dokumenty kościelne między innymi Prawo Kanoniczne Kościoła, Statut Kościoła oraz dekrety erygujące diecezję. Kościół jest centrum koordynującym opiekę duszpasterską dla Polaków wyznania starokatolickiego w Niemczech, sprawowanie sakramentów świętych i katechizację.

Gdzie mogę uzyskać więcej informacji w sprawie posługi Kościoła, terminów spotkań i nabożeństw, możliwości przyjęcia sakramentów itd?

Wszelkie szczegółowe informacje można uzyskać pod numerem telefonu: +49 01520 3659640 lub pisząc do nas na adres: kancelaria[at]nat-kath.church

Więcej informacji o Kościele znajduje się na naszej stronie internetowej www.nat-kath.church

Zapraszamy wszystkie osoby, które podzielają naszą wizję, aby przyłączyły się do nas.

W razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt.

DOŁĄCZ DO NAS!